Ontdek onze kleurrijke geschiedenis
Voetbal zit de Gelenaars al meer dan een eeuw in het bloed. Lang voor de huidige club bestond, was er rond de Eerste Wereldoorlog al sprake van een Geelse club: Sparta van St.-Dimpna. Zij voetbalden op een eigen veld aan de (latere) Retieseweg. Hoewel het einde van Sparta tot op de dag van vandaag een mysterie blijft, legde het wel de kiem voor de passie in onze parochie.
De Geboorte van S.A.V. Sint-Dimpna
Het echte startschot werd gegeven in mei 1954. In het sportlokaal van Charel Vangenechten — beter bekend als “de Malou” aan het Laar — werd een splinternieuwe voetbalclub boven de doopvont gehouden.
De club kreeg de naam S.A.V. Sint-Dimpna, waarbij de afkorting staat voor Sport en Atletiek Vereniging. De naam is een eerbetoon aan de patroonheilige van onze parochie, de Heilige Dimpna.
De Bezielers
Achter de oprichting van S.A.V. Sint-Dimpna stond een groep gedreven pioniers die de schouders onder dit project zetten. De illustere drijvende krachten waren onder andere:
Van de knapen van SAV werden André Van Opstal en Eddy Lievens naar Diest getransfereerd. Ook Theo Swerts (alias den Tit) kreeg meerdere aanbiedingen van hogere clubs, maar is S.A.V. altijd trouw gebleven. Eddy Lievens speelde later nog bij Sint-Truiden met o.a. Lon Polleunis en kwam door zijn goede prestaties zelfs bij het grote Anderlecht terecht waar hij geselecteerd werd als B-international. De talentenschool van S.A.V was begonnen!
Het seizoen 1963-1964 staat in het geheugen gegrift als het jaar waarin Sint-Dimpna voor het eerst de kampioenstitel veroverde. Na een indrukwekkend seizoen werd de ploeg officieel gehuldigd op het gemeentehuis door burgemeester Verswijvel, die de club prees om haar sportieve prestaties en een zilveren plaket overhandigde.
Ondanks de gietende regen in de ochtend, klaarde de hemel volledig op voor de feestelijke rondgang met supporters en muzikanten door de Geelse straten. De dag werd in stijl afgesloten met een groot kampioenenbal in Café Pic-Up aan het Laar, waar de spelers en de achterban tot in de vroege uurtjes feestvierden.
Het seizoen 1970-1971 werd bekroond met een nieuwe kampioenstitel na een spannende 3-1 overwinning tegen Olmen. Ondanks de zenuwen op het veld brachten drie knappe doelpunten de verlossing, waarna de supporters het veld bestormden voor een champagne-ereronde. Als uniek eerbetoon werden er tijdens de rust zelfs bloemen en snoepgoed uit een vliegtuig boven het veld geworpen.
De promotie werd gevierd met een druk feestweekend, inclusief een officiële ontvangst op het gemeentehuis en een feestelijke stoet met muziek door de Geelse straten. Een groot kampioenenbal maakte de historische promotie compleet.
Na een moeilijke periode, waarin de club in twee jaar tijd van tweede naar vierde provinciale zakte, volgde in het seizoen 1978-1979 eindelijk de ommekeer. Met de gevleugelde woorden “Joepie!!! Uit de kelder van provinciale terug naar derde!!!” werd het kampioenschap in de laagste reeks gevierd.
De beslissende wedstrijd tegen Lille eindigde op 0-0, wat voor de ruim 550 toeschouwers voldoende was om het titelfeest te ontketenen. Na het laatste fluitsignaal bestormden de supporters het veld voor een ereronde en vloeide de champagne rijkelijk. Het succes werd die avond tot in de late uurtjes verder gevierd in de verschillende café’s rond het Sint-Dimpnaplein.
Met het 25-jarig bestaan stond S.A.V. voor verzorgd voetbal en fair-play! Begin jaren 80 werden er ook echte derby’s uitgevochten. Hierbij daagden ruim 500 kijkers op en de spanning bleef troef tot de laatste seconde.
Een jaar later stond voor het eerst in de geschiedenis een nieuwe Geelse derby op het programma. Een wedstrijd tegen Netegalm waarbij S.A.V. won met 1-4 waarbij een groots spelende Mon Van opstal zijn gewezen ploegmaats de das om deed.
In het seizoen 1982-1983 verklaarde de oefenmeester van Elsum dat hij voor de Geelse derby in nog nooit verloren had tegen S.A.V. Maar tradities zijn er om gebroken te worden want de ploeg van Jos Van Peel werd met een droge 4-0 naar huis gestuurd.
Voor het tweede opeenvolgende seizoen mocht St-Dimpna deelnemen aan de eindronde voor een promotie naar 2e provinciale! Maar SC Mechelen bleek te sterk. De ploeg stak nochtans vol talent, maar is nog wat te jong om met succes de sprong te wagen naar tweede provinciale.
In het seizoen 86-87 beheerste extra sportieve perikelen het nieuws in St-Dimpna want het bestuur vernam dat men een jaar later het B-terrein moest afstaan omdat het als bouwgrond verkocht zou worden. Naar verluid zou het OCMW alles opkopen! S.A.V. zette hun ambitie kracht bij want het haalde “den Dis” Bervoets als nieuwe trainer! En 9 jaar na degradatie naar 3e provinciale mocht onze ploeg, onder leiding van kapitein Luc Gilis de kampioenstitel vieren! Ze waren in de jaren 80 nochtans 3 keer dichtbij maar telkens bleef het bij de eindronde steken! Op het einde van seizoen 88-89 werd kapitein Gilis in de bloemetjes gezet. Hij was niet groot van gestalte, maar wel groot als voetballer en als mens! Hij heeft de S.A.V.-supporters geweldige momenten laten beleven (in meer dan 300 wedstrijden voor de club) maar vertrok naar Wezel. Hij zou later nog terugkeren naar zijn geliefde S.A.V.!
Op 10 januari 1990 speelden onze jongens een vriendschappelijke wedstrijd tegen de reserven van het grote FC Antwerp. Met enkele opmerkelijke namen op het wedstrijdblad… Rudi Taeymans, Raphael Quaranta, Ronny Van Geneugden, Alex Cerniatinski namen het op tegen de mannen van de S.A.V. In deze tijd speelde FC Antwerp (stamnummer 1) succesvol in de UEFA cup Europees voetbal!
Een seizoen later tuimelde de ploeg terug naar 3e provinciale. De ploeg had enkele sterkhouders moeten afstaan zoals Mario Wouters (Meerhout) en Koen Heuvelmans (Kasterlee) en kreeg op de koop toe ook te kampen met vele blessures!
In het seizoen 1991-1992 ging alle aandacht naar de bouwplannen, want S.A.V. ging op de gekregen grond van de “commissie” een nieuw terrein aanleggen. Met nieuwe kleedkamers met erbovenop een ruime kantine. De club kocht op de luchthaven “Schiphol” een kantoren-gebouw wat ze helemaal omgebouwd hebben tot een kantine met de nodige kleedkamers en vergaderruimtes. Op 1 oktober 1993 werd de nieuwe complex officieel in gebruik genomen met een gala wedstrijd tegen het grote Verbroedering Geel. Niemand die wakker lag van de 0-6 eindstand! Enkele S.A.V-talenten verlieten kort daarna de club. Zo kon Racing Genk jonge topschutter Davy Verwimp weghalen en ook Steven Cuyvers (Lierse), Marc Aerts (Turnhout) en Rob Nuyts (Verb. Geel) vertrokken. Na amper 3 wedstrijden nam Lu Bollen het trainerschap over van Herman Aerts. De trein begon daarna “te bollen” en de eindronde werd net niet gehaald.
Jos Vannueten
Jef Van Gelde
Clement Bernaerts
Sooi Devis
Jos Janssens (1965-1988)
Alfons De Busser (1989-1992)
Kris Vanberghen (1993-
Koen Heuvelmans
Lu Bollen
Koen Heuvelmans
Joost Knaepen
Marc Aerts